Dutch Mountain Trail: vier dagen opladen tussen de Limburgse ‘bergen’

Donderdag 9 april – Aankomen in Heerlen

Mijn avontuur begon al een dag eerder. Donderdagavond pakte ik de trein naar Heerlen, zodat ik de volgende ochtend meteen kon starten. Drie uur treinen op een wandeldag voelt toch als zonde, dus dit was perfect.

Vrijdag 10 april – Een onverwachte ontmoeting

Eindelijk: de start van de Dutch Mountain Trail. Ik had er zó veel zin in. Hoofd leeg, benen aan, gaan. Maar de eerste dag had meteen een verrassing voor me in petto in de vorm van een bijzondere ontmoeting. Op station Eygelshoven ontmoette ik Kees, die dezelfde tocht liep. Het was zijn eerste meerdaagse wandeling, als voorbereiding op een Alpenavontuur. We bleken hetzelfde tempo te hebben en in hetzelfde hotel te slapen. Dus liepen we de eerste dag samen.

We bedwongen samen de eerste twee toppen: Wilhelminaberg en Schneeberg. Aan het einde van de dag proostten we op onze prestatie met een welverdiend drankje. Het werd een onverwacht gezellige dag. Dit soort ontmoetingen maken zo’n tocht extra bijzonder: gesprekken die je anders niet zou voeren en gedeelde kilometers met iemand die je net kent.

Zaterdag 11 april – Alleen verder

Kees en ik spraken af dat we dag twee solo zouden lopen, maar wel contact te houden. Dus na een vriendelijk afscheid bij het ontbijt ging ik alleen op pad. De kortste etappe van de vier, maar met regen op komst besloot ik vroeg te starten. Eerst een stukje omhoog naar het drielandenpunt en daarna glooiend door het bos weer naar beneden.

De ochtend blijft mijn favoriete moment om te wandelen: stilte, frisse lucht, dauw die over de heuvels hangt. Soms zie je zelfs nog wat wild-life. Vandaag stond maar één top op het programma: Eyeserbos. Een rustige dag, wat niet erg is met de eerste dag nog in de benen. Dat is ook hetgene wat meerdaagse tochten ‘zwaar’ maakt, dat zijn niet de kilometers die je die dag moet afleggen, maar de spieren die de kilometers van de vorige dag nog moeten verwerken.

Zondag 12 april – De langste dag

Zondag was de zwaarste etappe: drie toppen — Gulperberg, Hakkenberg en Kattenroth — én nog twee extra kilometers naar mijn hotel. Dat laatste voelde even pittig, al stond het gewoon in mijn planning. ’s Middags streek ik neer in een bijna uitgestorven buurtcafé. Perfect om mijn voeten rust te geven, de laatste dag voor te bereiden en een paar hoofdstukken te lezen. Zo’n moment van stilte midden in een lange tocht voelt als een cadeautje.

Maandag 13 april – De laatste klim en terug naar huis

De laatste dag stond in het teken van de terugweg en de laatste top: D’n Observant. Een pittige maar prachtige klim. Halverwege moest eerst ik met een veerpontje de Maas over. Die ging pas vanaf 10.00 uur, maar met 12 kilometer in de benen voor dat punt kwam dat precies goed uit. Daarna liep de route een stuk langs de Maas en toen D'n Observant over. Het laatste deel voerde door een mergelgroeve — indrukwekkend, maar tijdrovend. Ik hield het tempo hoog, want rond lunchtijd zou het gaan regenen én ik wilde mijn trein halen.

Het werd uiteindelijk nog spannend door de klim uit de groeve, maar ik haalde de trein én bleef droog. Met een uitgerust hoofd zakte ik in mijn stoel en voelde ik hoe goed deze dagen me hadden gedaan.

Wat ik meeneem van deze tocht

• Ik liep rustiger dan andere jaren, minder gejaagd.
• Door mijn rustige tempo had ik minder last van fysieke ongemakken. Geen blaren of andere pijntjes meer dan wat vermoeide spieren.
• Ik voelde opnieuw vertrouwen in mijn lichaam — fijn met de Nacht van de Vluchteling in juni in het vooruitzicht. De voorbereiding was minimaal, maar tóch heb ik het gedaan!
• Ik heb gemijmerd over Op Sloffen en andere dingen, maar ook heerlijk níet gedacht.
• Ik heb bewust beelden opgeslagen om later terug te halen op drukke momenten.