Na maanden aftellen was het dit weekend eindelijk zo ver: Nacht van de Vluchteling 2026. Een jubileumeditie, dus hoorde daar ook een jubileumafstand bij: 50 jaar Stichting Vluchteling, 50 kilometer lopen. Een afstand die ik de ene dag vol vertrouwen tegemoet zag… en de volgende dag vooral héél ver vond.
Mijn doel was om €1.000,- op te halen voor Stichting Vluchteling. Dat is gelukt — en zelfs meer dan dat. €1.144,- heb ik mogen ophalen dankzij alle lieve mensen die mij hebben gesteund. En samen met alle andere deelnemers staat de teller inmiddels op €2.131.384,-.
Via deze weg: BEDANKT. Aan iedereen die heeft gedoneerd, gedeeld, aangemoedigd — maar vooral aan degenen die mij persoonlijk hebben gesponsord.
Een onrustige voorbereiding, een spannend begin
De dag begon allesbehalve rustig. Mijn twee dochtertjes hadden overdag een dansvoorstelling, dus van ontspannen voorbereiden was weinig sprake. Maar om 9 uur ‘s avonds stapte ik in de bus en kon het avontuur echt beginnen. Een beetje gespannen, maar vooral nieuwsgierig naar wat de nacht zou brengen.
Ik liep deze editie alleen — ik heb niemand zo gek gekregen om mee te gaan — dus Team Op Sloffen bestond dit jaar uit één persoon. Maar ja, zo werkt dat in een eenmansbedrijf.. Om kwart over tien begon de registratie, en om half elf mochten we echt van start.
Ontmoetingen in het donker
Ik vroeg me af of er veel mensen de 50 kilometer zouden lopen en of ik ergens kon aanhaken. Dat bleek geen enkel probleem. Op de eerste straathoek liep ik al achter Mark en Iwan, twee collega’s van elkaar die al heel wat tochten achter de rug hadden. In hun tempo vond ik mijn ritme en liepen we de nacht in.
Later sloot ik aan bij een groepje en liep ik een paar kilometer met Jan, een gepensioneerde financieel beheerder die dit jaar voor de tiende keer meeliep — en de dag ervoor tien jaar getrouwd was. Een groot deel van de tocht liep ik met Niels, Liesbeth en een Griekse dame waarvan ik de naam helaas niet meer weet. We hadden hetzelfde tempo en ook zij waren van de korte pauzes.
Dat je iemands naam niet weet klinkt misschien gek, maar het is ook het mooie van zo’n nacht: je loopt soms kilometers naast iemand zonder te weten hoe diegene heet. Soms neem je afscheid zonder ooit te weten wie het was. En in het pikkedonker herken je mensen vooral aan hun jas, hun pas, of hun stem. Pas bij een rustpunt zie je ineens een gezicht bij de stem die je al uren kent.
Noodweer in het bos
Alsof 50 kilometer nog niet genoeg uitdaging was, kregen we er een flinke onweersbui bovenop. Rond de helft van de route begon het zachtjes te rommelen. Even later kwam de regen met bakken uit de lucht. Snel werden er hoezen over de tassen gedaan en sommigen deden een poncho of regenjas aan. We liepen stevig door in de hoop dat het snel voorbij zou zijn. Dat was het niet. Een dik half uur lang keiharde regen, onweer en een ondergelopen bospad. We moesten zelfs langs een omgevallen boom manoeuvreren, met nauwelijks licht.
En toch bleef de sfeer goed. Er werd gelachen, gemopperd, gedeeld — precies zoals je hoopt tijdens zo’n tocht. Toen de bui eindelijk afnam, bereikten we de volgende rustlocatie. Doorweekt, maar nog steeds in beweging.
De laatste loodjes
De laatste kilometers door Amersfoort waren écht zwaar. Ik kom er vandaan, dus het was aan de ene kant een feest van herkenning van plekken die ik al jaren niet had gezien. Aan de andere kant vroeg ik me af hoe ik ooit had kunnen vergeten hoe hoog ‘de berg’ van Amersfoort eigenlijk is.
Maar om een paar minuten over half negen was het zo ver: we liepen over de gele loper, recht over de finishlijn. In ongeveer 10 uur heb ik 50 kilometer gelopen en ik ben er trots op!
Meer dan een wandeling
Het was opnieuw een indrukwekkende ervaring. Lopen door de nacht, door weer en wind, maakt je nóg bewuster van wat een vluchteling moet doorstaan.
Want hoe zwaar het ook was: wij hadden een uitgezette route, rustpunten, drinken, toiletten, veiligheid.
Zij niet.
En precies daarom loop ik.
Voor hen.
Voor Stichting Vluchteling.
Nogmaals bedankt voor alle donaties, steun en positiviteit. Natuurlijk een extra dank voor mijn welkomstcomité
Reactie plaatsen
Reacties